Kerstfeest in me eentje
En nu zit ik hier. Alleen, stil, verlaten. De feestmaand van het jaar. Feest in mijn hoofd. Herrie, ruzie, stomme dingen. Gedachtes aan jou. Het liefkozen, de plannen. Allemaal verdwenen, allemaal weg. Allemaal opgegaan in een kleine hoop. Een klein beetje hoop. Hoop doet leven zeggen ze. Op dit moment doet verdriet leven. Ik wordt geleeft door mijn pijn. Geleeft door verdriet.
Was het maar anders geweest. Was ik maar niet zo stom. Had ik maar een moment helder gedacht. Dan was het niet zover gekomen. Dan was ik vanavond misschien wel bij jou. Misschien wel samen. Maar zeker met een lach. En niet met de traan. Tranen van blijdschap zijn welkom. Tranen van verdriet die komen. Tranen van pijn.
Een ding is wel heel zeker. Kerst 2006 had met jou moeten zijn.
Beste Rick,
Dit gevoel dat je beschrijft had ik ook zo’n beetje.. Alleenig zitten onder de kerstboom, wat je samen met iemand wilde.. Al zit je daar tussen familie.. Maar dat voelt anders..
Soms vraag ik mezelf af; wat nou, als ik toen dat en dat heb gedaan. Maar dat is stom, je moet niet achterom kijken. Kijk liever vooruit en geniet van de leuke dingen die je meemaakt.
Je weet, dat mocht er wat zijn, ik je best wil steunen. Of dat je een luisterend oor hebt. Zelf zoek ik er (soms) ook eentje..
Maargoed.. Lang genoeg getypt. Ik hoop dat mn boodschap duidelijk is!
Veel liefs, van mij..