En nu zit ik hier. Alleen, stil, verlaten. De feestmaand van het jaar. Feest in mijn hoofd. Herrie, ruzie, stomme dingen. Gedachtes aan jou. Het liefkozen, de plannen. Allemaal verdwenen, allemaal weg. Allemaal opgegaan in een kleine hoop. Een klein beetje hoop. Hoop doet leven zeggen ze. Op dit moment doet verdriet leven. Ik wordt geleeft door mijn pijn. Geleeft door verdriet.
Was het maar anders geweest. Was ik maar niet zo stom. Had ik maar een moment helder gedacht. Dan was het niet zover gekomen. Dan was ik vanavond misschien wel bij jou. Misschien wel samen. Maar zeker met een lach. En niet met de traan. Tranen van blijdschap zijn welkom. Tranen van verdriet die komen. Tranen van pijn.
Een ding is wel heel zeker. Kerst 2006 had met jou moeten zijn.